|
مدیریت بحران زلزله در بافتهای فرسوده منطقه ۱۲ تهران با رویکرد محلهمحور؛ بررسی نقش فضاهای باز، شبکه معابر و مشارکت ساکنان
|
| سید مهدی هاشمی |
|
|
|
چکیده: (20 مشاهده) |
منطقه ۱۲ تهران بهدلیل برخورداری از بافت تاریخی و بافت فرسوده ، تراکم بالای ساختمانهای مسکونی ،کمبود نسبی فضاهای باز و پیچیدگی شبکه معابر، در برابر مخاطره بلایای طبیعی به خصوص زمین لرزه آسیبپذیری قابل توجهی دارد. در این محدوده، وقوع زلزله تنها به تخریب ساختمانها محدود نمیشود؛ بلکه احتمال انسداد معابر، دشواری دسترسی نیروهای امدادی، اختلال در تخلیه جمعیت و کمبود محلهای امن برای استقرار موقت را نیز افزایش میدهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدیریت بحران زلزله در بافتهای فرسوده منطقه ۱۲ تهران و با تأکید بر رویکرد محلهمحور انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد، منابع علمی و تحلیل ویژگیهای کالبدی و اجتماعی محلههای فرسوده منطقه است. در این پژوهش، نقش فضاهای باز، شبکه معابر و مشارکت ساکنان بهعنوان سه مؤلفه اصلی کاهش آسیبپذیری بررسی شده است. نتایج نشان میدهد که کمبود و پراکندگی فضاهای باز قابل استفاده در شرایط اضطراری، باریکی و ناپیوستگی برخی معابر و پایین بودن سطح آمادگی اجتماعی، از مهمترین موانع مدیریت مؤثر بحران در منطقه ۱۲ هستند. در مقابل، شناسایی و تجهیز فضاهای باز محلهای، تعیین مسیرهای دسترسی و تخلیه اضطراری، بهبود پیوستگی شبکه معابر و آموزش و سازماندهی ساکنان میتواند ظرفیت تابآوری محلات را افزایش دهد. بر این اساس، مدیریت بحران زلزله در منطقه ۱۲ باید از رویکرد صرفاً کالبدی فاصله گرفته و بر پیوند میان برنامهریزی فضایی، مداخلات محلی و مشارکت فعال جامعه ساکن استوار شود.
|
|
| واژههای کلیدی: مدیریت بحران زلزله، بافت فرسوده، منطقه ۱۲ تهران، رویکرد محلهمحور، فضاهای باز شهری، شبکه معابر، مشارکت ساکنان. |
|
|
متن کامل [PDF 619 kb]
(14 دریافت)
|
نوع مطالعه: كاربردي |
موضوع مقاله:
تخصصي پذیرش: 1405/5/10 | انتشار: 1405/5/10
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|