|
فرم ساختمان و عملکرد انرژی و نور روز در بافت شهری تهران: تحلیل هندسی و تلفیق انتقادی شواهد برای طراحی و مدیریت شهری
|
| فرهاد منصوری کیوج، علی بهنام والا، مرضیه هومانی راد* |
|
|
|
چکیده: (19 مشاهده) |
تصمیمهای مربوط به فرم ساختمان، سطح اشغال، ارتفاع و بازشوها در مقیاس قطعه اتخاذ میشوند، اما پیامدهای آنها از مرز مالکیت عبور میکند و بر دسترسی ساختمانهای پیرامونی به آسمان، تابش و نور روز اثر میگذارد. این مقاله با تمرکز بر ساختمانهای اداری و با استفاده از یک متن مبنا درباره طراحی پارامتریک در تهران، رابطه میان کارایی ساختمان و ساختار بافت شهری را بازخوانی میکند. روش پژوهش شامل تحلیل انتقادی مفاهیم و مفروضات، تلفیق هدفمند منابع تخصصی و محاسبات هندسی قطعی است. در محاسبات، زمین ۳۲۰ مترمربعی، سطح اشغال ۶۰ درصد، هفت طبقه و ارتفاع طبقه چهار متر مبنای استخراج سطح ساختهشده، تراکم و نسبت پوسته به حجم قرار گرفتهاند. نتایج هندسی نشان میدهد سطح اشغال برابر ۱۹۲ مترمربع، زیربنای ناخالص برابر ۱۳۴۴ مترمربع و نسبت زیربنا به زمین برابر ۴٫۲ است. برای پلان مستطیلی با مساحت ثابت، افزایش نسبت طول به عرض از یک به چهار، محیط پلان و سطح دیوار خارجی را ۲۵ درصد افزایش میدهد؛ این افزایش، بهتنهایی بیانگر تغییر مصرف انرژی نیست. تحلیل شواهد نشان میدهد انتخاب فرم و بازشو بدون تعریف همجواری، رفتار بهرهبرداری و کنترل روشنایی، برای تدوین توصیههای شهری کفایت ندارد. مقاله یک چارچوب تصمیمگیری ارائه میکند که ارزیابی ساختمان، پیامدهای همجواری و پذیرش ضابطه را از یکدیگر تفکیک و سپس مرتبط میسازد. نتیجه اصلی آن است که مدیریت شهری باید از تجویز یک فرم یا درصد بازشوی واحد به ارزیابی عملکردی و قابل حسابرسی در مقیاس بلوک حرکت کند. یافتههای عددی این مطالعه هندسیاند و هیچ مقدار مصرف انرژی یا عملکرد نور روز بهعنوان نتیجه شبیهسازی جدید گزارش نشده است.
|
|
| واژههای کلیدی: بافت شهری، فرم ساختمان، شدت مصرف انرژی، نور روز، تراکم ساختمانی، طراحی عملکردی، تهران، مدیریت شهری. |
|
|
متن کامل [PDF 1173 kb]
(11 دریافت)
|
نوع مطالعه: كاربردي |
موضوع مقاله:
تخصصي پذیرش: 1405/5/10 | انتشار: 1405/5/10
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|