|
نقش توسعه درونزا در بازآفرینی بافت های فرسوده شهری با استفاده از مشارکت اجتماعی
|
| بهمن ادیب زاده |
|
|
|
چکیده: (36 مشاهده) |
رویکرد توسعه درونزای شهری با استفاده از مشارکت مردم در ادبیات برنامه ریزی شهری سابقه ای نسبتا طولانی دارد لذا تبیین ساختار فکری و چارچوب محتوایی و عملیاتی آن می تواند گام نخست در جهت ارزیابی تطبیقی این رویکرد در بازآفرینی بافتهای ناکارآمد هری باشد. سیاست توسعه درونزای شهری، از سیاستهای سه گانه توسعه شهری است که در کنار سایر سیاستهای توسعه شهری مطرح می شود. برخی، این سیاست را واجد مزیت های نسبی متعدد نسبت به دو سیاست دیگر(توسعه متصل یا پیوسته و توسعه منفصل یا نا پیوسته) دانسته و معتقدند شهرهای کشور از طریق توسعه درونی، می توانند پاسخگوی بسیاری از نیازهای مردم، از جمله تامین سرانه های خدمات شهری باشند و مادامی که در شهر ظرفیت لازم وجود دارد، استفاده از سایر سیاستهای توسعه شهری، تحمیل هزینه های اضافه بر مردم و دولت است. توسعه درونزای شهری با به کارگیری توانها و فرصت های موجود براساس برنامه ریزی های شهری مرتبط، بر ایجاد تعادل در نحوه توزیع کیفی و کمی جمعیت، هماهنگی میان بنیان های زندگی اجتماعی و گریز از فقر و در نهایت استفاده از مشارکت و پویش اجتماعی مردم تأکید دارد. به عبارت دیگر، توسعه درونی استفاده از تمامی توان ها و ظرفیت های بالقوه و بالفعل موجود در سطح شهر برای رسیدن به شهری پایدار و مشارکتی است و تمامی ساختارهای اجتماعی، کالبدی، سیاسی و اقتصادی را برای رسیدن به تعادل کیفی و کمی و پایدار ارتقا میدهد.
از این رو در مقاله حاضر با استفاده از روش تحقیق توصیفی بر پایه رجوع به اسناد معتبر علمی و استناد به طرح های در حال انجام در این زمینه تلاش می شود تا در رویه ای توصیفی ساز و کارهای مداخلاتی مورد شناخت و بازبینی قرار گیرد و اصول مشارکتی جامعه محور تعیین گردد.
|
|
| |
|
|
|
نوع مطالعه: كاربردي |
موضوع مقاله:
تخصصي
پذیرش: 1405/2/24 | انتشار: 1405/2/24
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
