Journal title

other نقد شهرسازی و معماری ایران از دیدگاه سفرنامه‌نویسان سده‌های دهم تا دوازدهم هجری Criticism of Iran's Urban Planning and Architecture from the Viewpoint of Travel Writers from the 10th to the 12th Centuries تخصصي Special كاربردي Applicable دوره صفوی، یکی از ادوار مهم فرهنگی و اجتماعی و از نقاط عطف تاریخ معماری ایران است. موقعیت ممتاز و جاذبه‌های اقتصادی ایران در آن روزگار سبب شد تا جهانگردان بسیاری به ایران آیند که سفرنامه‌هایشان، یکی از مهم‌ترین اسناد تاریخ معماری ایران به‌شمار می‌روند. کمبود اسناد و منابع مکتوب در باب شهرسازی و معماری، ضرورت مطالعه و تأمل در سفرنامه‌ها را دوچندان می‌کند. هدف تحقیق، بر نقد شهرسازی و معماری ایران در دوره صفوی از منظر سفرنامه‌نویسان اروپایی تمرکز دارد و در پی یافتن پاسخی برای این پرسش‌ها است که از دیدگاه جهانگردان اروپایی، چه انتقاداتی بر شهرها و بناهای ایران در سده&lrm;های دهم تا دوازدهم هجری وارد شده است؟ و از انتقادات وارده، کدام‌یک قابل اعتنا و کدام‌ها، فاقد اعتبار هستند. تحقیق حاضر، یک تحقیق کیفی است که به شیوه تفسیری- تاریخی انجام شده است. نتایج تحقیق نشان می‌دهند که گزاره‌های انتقادی استخراج‌شده از متن سفرنامه‌ها، مواردی همچون سیمای شهر، نظم کوچه‌ها، پاکیزگی معابر، مخروبه بودن بناها، عدم توجه به تعمیر و نگهداری، عدم وجود مبلمان داخلی، هزینه‌های ساخت‌وساز و مواردی دیگر را در بر می‌گیرند. از نظر اعتبار گزاره‌ها، عبارات عینی که به‌دفعات تکرار شده‌اند، گزاره‌هایی قابل‌اعتبار هستند اما از آنجا که عبارات ذهنی به شنیده‌ها، باورها، تفسیرها و تحلیل‌های نویسنده اتکا دارند لذا در بررسی اعتبار علمی آن‌ها باید ملاحظاتی همچون هدف سفر و مأموریت نویسنده، مخاطب اصلی سفرنامه، عدم توانایی نویسنده در درک اعتقادات و باورهای ایرانیان، اغراض سیاسی و تعصبات نژادی، قومی و مذهبی نویسنده سفرنامه را نیز در نظر گرفت.   The Safavid period is one of the most important cultural and social periods in the history of Iranian architecture. Iran's location and economic attractions at that time caused many travelers to come to Iran, whose travelogues are considered one of the most important documents of Iranian architecture. The purpose of the research focuses on the critique of Iran's urban planning and architecture in the Safavid period from the viewpoint of European travel writers. It seeks to find an answer to these questions, what criticisms were made of the cities and buildings of Iran in the 10th to 12th centuries of Hijri? And which ones are valid? The research is qualitative research that was conducted in an interpretative-historical way. The results of the research show that the critical propositions extracted from the text of the travelogues include things such as the appearance of the city, the order and the cleanliness of the alleys, the deterioration of the buildings, maintenance, interior furniture, construction costs, and other issues. In terms of the validity of statements, objective statements that have been repeated many times are valid. Subjective statements rely on the author's hearsay, beliefs, interpretations, and analyses. For scientific validity of subjective statements, researchers should also pay attention to the purpose and mission of the author, the main audience of the travelogue, the author's inability to understand the beliefs of Iranians, the political goals and racial, ethnic, and religious prejudices of the author of the travelogue.   نقد, شهرسازی, معماری, سفرنامه, دوره صفوی. Keywords: Criticism, Urban Planning, Architecture, Travelogue, Safavid Period. 71 85 http://ijurm.imo.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2847-5&slc_lang=other&sid=1 نجمه صنمی 100319475328460013283 100319475328460013283 No محسن طبسی 100319475328460013284 100319475328460013284 Yes وحید احمدی 100319475328460013285 100319475328460013285 No