رخداد بین معماری و زمینه پیشین یکی از موضوعات بسیار مهم در عرصه معماری و طراحی شهری است. این مبحث از تفکرات دوران باستان از قرارگیری بناها در ارتباط با بناهای مجاور سرچشمه می­گیرد. در زمینه های با ارزش می توان با استفاده از خوانش متن تاریخی، فرهنگی و اجتماعی مورد نظر به طراحی معماری ارزشمند و متناسب با زمینه فرهنگی و تاریخی آن دست یافت. در این پژوهش قصد داریم که در قسمت نخست به تعریف زمینه و همچنین روش های طراحی چون زمینه­گرایی و منطقه­گرایی که واکنشی مستقیم به بستر طراحی هستند بپردازیم. در قسمت دوم با انتخاب بناهایی ارزشمندی از دوره­های زمانی متفاوت (از دوره پهلوی اول تا به امروز) از شهر تهران ، سعی در شناسایی رویکرد معماران در این دوران نسبت به زمینه و همچنین میزان تأثیرپذیری زمینه­ی گذشته در این بناها را داریم. اثبات تمایز بین دو رویکرد زمینه­گرایی و منطقه­گرایی مسأله اصلی این پژوهش است. روش مورد استفاده در پژوهش حاضر متناسب با فرضیه­های تحقیق از نوع، تحلیلی- تطبیقی است. بدین صورت که برای دستیابی به مبانی نظری پژوهش که شامل اطلاعات مربوط به زمینه و رویکردهایی چون زمینه­گرایی و منطقه­گرایی است، از روش­های کتابخانه­ای برای جمع­آوری اطلاعات استفاده شده­است. سپس با استفاده از روش تحلیلی و تطبیقی و از طریق حضور در فضا وتحقیقات میدانی و عکسبرداری به تجزیه و تحلیل نمونه­های موردی پرداخته می­شود. نتایج این پژوهش نشان می­دهد که روش­های طراحی زمینه­گرایی و منطقه­گرایی متفاوت از یکدیگر عمل می­کنند به این صورت که : زمینه­گرایی در مقیاس کوچکتر نسبت به سایت و همسایگی­های آن و منطقه­گرایی در مقیاس بزرگتر و در حد ملی و منطقه­ای عمل می­کند.